Zeven jaar ontwerpervaring brachten me op een punt waar ik ruimtes omvorm tot plekken met een duidelijk doel: met comfort, logisch en afgestemd op de mens. Een ruimte moet zich aanpassen aan de gebruiker, niet andersom.

Tijdens het begeleiden van studentprojecten aan de Universiteit Antwerpen en Thomas More in Mechelen merkte ik hoe groot het verschil kan zijn tussen ontwerpen. Naast de aangeleerde ontwerpstrategieën en standaardafmetingen voelen sommige ruimtes meteen juist aan, terwijl andere diepgang missen. Vaak heeft dat te maken met iets waar studenten mee worstelen: zich echt kunnen inleven in de noden van de gebruiker en deze vertalen naar een helder, leefbaar ontwerp.Dat vraagt om een gesprek, een architecturale conversatie die verder gaat dan vorm: luisteren, interpreteren en vertalen naar ruimte.

Voor mij vormt juist dat de onzichtbare laag van interieurarchitectuur: het gevoel dat een ruimte oproept. Ik vertrek daarom altijd van binnen naar buiten, vanuit de mens, emotie en de behoefte aan schoonheid en comfort. Door de jaren heen is dit uitgegroeid tot een sensitieve manier van kijken: het continu in- en uitzoomen, aftasten wat nodig is en dit omzetten in een ontwerp dat zowel functioneel als uitvoerbaar is.

En nét dat aspect van emotie lijkt in onze samenleving te vervagen. In een wereld die steeds sneller draait, met weinig ruimte voor stilstand en voelen, en waar welvaart vaak wint van welzijn, wordt gevoeligheid soms als een last gezien.
Toch is het juist die gevoeligheid, die ontroering, die betekenis brengt. Voor mij is het een kracht, en tegelijk een valkuil: het opnemen van gemoedsindrukken en deze vertalen naar een bewuste, betekenisvolle manier van ontwerpen.
Empathische resonantie betekent hierbij het verbinden van wat je zelf voelt met wat een ander voelt, zonder jezelf te verliezen in de emoties.

• In hoeverre laat je je meeslepen door de race en de commerciële kant van ons vak?
• Wat toon je van jezelf, en wat houd je voor jezelf?
• Hoe blijf je meedraaien zonder je eigenheid en passie te verliezen?

Ik kijk op naar iedereen die blijft vechten voor wat ons drijft, ondanks onbegrip. Mensen zien vaak niet het achterliggende werk, noch de waarde van creativiteit, een goed ontwerp, en de impact die dat oplevert voor een klant of merk. Elke dag worden we getest: in het stellen van grenzen, het verlaten van comfortzones, en het durven tonen van onze kracht.

Passie is een gevaarlijke eigenschap, en juist daarom hebben we mensen nodig met een onuitputtelijke drive om diepgang en gevoel te blijven geven. Voor mij voelt ons werk als een creatief laboratorium: ideeën, ervaringen en ontmoetingen vormen samen een tastbaar, duurzaam product. Net als bij elk ontwerp bepaalt de kwaliteit van de input, én onze eigen stabiliteit, de waarde van het eindresultaat.

Toch voel ik binnen dit vakgebied een duidelijke verschuiving: interieurarchitecten die het psychologische en gevoelsmatige aspect van ruimtelijke beleving centraal stellen, worden steeds zichtbaarder en meer erkend, iets wat tien jaar geleden, tijdens mijn studies, nauwelijks het geval was. Vincent Van Duysen zegt dat architectuur “super emotioneel” moet zijn: een sensoriële wereld waarin ruimtes gevoelens oproepen.

Begrippen als Spiritual Architecture en sanctuary spaces zijn niet langer vreemd. We evolueren naar een wereld waarin offline zijn een statussymbool is, waarin studenten Rawdogging doen (een uur helemaal niets doen, vaak gefilmd voor TikTok, om hun aandacht te trainen) en waarin de diepere, bijna spirituele lagen van ruimte maken steeds meer erkenning krijgen.

Daarin zie ik mijn rol: ruimtes creëren die uitnodigen om deze lagen te ervaren, waarin de essentie van de ruimte én de persoon wordt vertaald naar een tastbare, betekenisvolle ervaring.

Laten we samen mentale en fysieke plekken creëren om offline te gaan en onze innerlijke machine te resetten. Vanuit stilte kan inspiratie geboren worden, en kunnen standvastigheid en talent tot bloei komen. Voor mij zijn dat sauna, yoga of meditatie, plekken waar het niet gaat om presteren, maar om dieper te zakken in stilte en het lichaam. Zoals een meer waarvan de oppervlakte golft door de wind, terwijl in de diepte een constante basis van stilte en stabiliteit aanwezig is.

Ik nodig jullie uit om af en toe stil te staan, opnieuw af te stemmen op de innerlijke stem en haar te laten spreken. We verlangen allemaal naar betekenis.
Mijn woord voor 2026 is fijngevoeligheid: het vermogen om kleine signalen op te merken en er zorgvuldig mee om te gaan, zowel fysiek als persoonlijk. Laten we met waardering kijken naar passie, gevoel en de materialen om ons heen, en onze eigen diepe lagen onderzoeken om de ander beter te begrijpen.

Mogen we projecten tegenkomen waarin we onze passie volledig kunnen belichamen. Ik wens jullie een 2026 waarin we terugkeren naar gevoel en stilte, met respect voor onszelf en voor elkaar, en een wereld waarin we mensen verbinden. Iets waar ik APBC en jullie al zeven jaar ontzettend dankbaar voor ben.

Proost op een fijngevoelig 2026!

Barbara Standaert Nieuwjaarsbrief APBC Antwerpen - 20 januari 2026

---

Barbara Standaert is een bekroonde interieurarchitect en ontwerper van meubels en objecten. Haar werk vertrekt uit ervaringen in plaats van enkel theorie: hoe mensen wonen, werken en zich verhouden tot hun omgeving. Ze vertaalt concrete noden naar heldere ruimtelijke oplossingen.